Geslaagd!

Gisteren (8 mei 2015) ben ik in Oostenrijk geslaagd voor de opleiding tot Bergwanderführer. Dit betekent dat ik vanaf nu gasten mag begeleiden in de bergen.

Komende tijd zal mijn website aangevuld worden met meer informatie over het reis/cursusprogramma etc.

Wil je alvast op de hoogte blijven volg mij dan ook op Facebook en Twitter.

The North Face® Explore Fund™ steunt Stichting Xmotion voor tweede jaar op rij

Sinds 2008 help ik als vrijwilliger mee met het begeleiden van de activiteiten van Xmotion. Het zijn vaak zware maar hele leuke weken! Vooral de huttentochten en skivakanties zijn wel ‘mijn ding’!
Vorig jaar heb ik Xmotion geattendeerd op het feit dat het Explore Fund van The North Face onder andere dit soort activiteiten ondersteunt. Xmotion heeft toen 2.500 euro gekregen en zojuist zie ik onderstaand persbericht. Erg leuk dus weer!


The North Face® Explore Fund™ steunt Stichting Xmotion voor tweede jaar op rij

Amsterdam, 3 juni 2013 – The North Face®, ’s werelds meest toonaangevende leverancier van authentieke, innovatieve en geavanceerde outdoorkleding, -schoenen en -materiaal, steunt via zijn The North Face® Explore Fund™ de Stichting Xmotion. Deze Nederlandse organisatie krijgt voor het tweede jaar op rij 2.500 euro. Xmotion gebruikt dit bedrag voor het organiseren van twee huttentochten voor jongeren met ADHD en/of autisme en normale verstandelijke vermogens.

The North Face® lanceerde het Explore Fund™ in 2010 in de Verenigde Staten. Twee jaar geleden kwam het fonds ook naar Europa. In 2012 kregen projecten in het Verenigd Koninkrijk, Italië, Frankrijk, Polen en Nederland financiële steun. Dit fonds draagt bij aan de missie van The North Face® om komende generaties te inspireren om er op uit te trekken en de rijkdom van de natuur te ontdekken.

Xmotion is opgericht in 2006. De stichting organiseert activiteiten om jongeren met een vorm van ADHD en/of autisme te helpen in hun sociale ontwikkeling. Een van de activiteiten is een speciale huttentocht in Oostenrijk. Jongeren wandelen van hut naar hut en zijn bijvoorbeeld zelf verantwoordelijk voor hun bagage. Tijdens deze tochten wordt het maken van vriendschappen gestimuleerd. Vriendschappen hebben een positief effect op hun ontwikkeling.

“Jongeren met ADHD of autisme hebben vaak meer moeite om mee te doen in de samenleving”, zegt Hans Oldenhof van de Stichting Xmotion. “Door het organiseren van diverse activiteiten in groepsverband en met professionele begeleiding leren deze jongeren hun sociale vaardigheden te verbeteren en kunnen zij zich ontwikkelen op sociaal-emotioneel vlak. Dit komt hun participatie in de maatschappij ten goede. Vooral de huttentochten blijken een grote impact te hebben op de jongeren. Het één zijn met de natuur, het verantwoordelijkheid dragen voor elkaar en je bagage, de uitdagingen van bijvoorbeeld een stevige klim en de groepsdynamiek maken dat de jongeren in één week een enorme groei kunnen maken op sociaal-emotioneel vlak. Wij zijn dan ook erg blij dat we voor de tweede keer op rij financiële steun krijgen van The North Face® Explore Fund™.”

Eric Pansier, VP Marketing van The North Face®: “The North Face® stimuleert mensen al meer dan veertig jaar om eropuit te trekken. Met ons The North Face® Explore Fund™ leggen we het accent op de jongeren die de volgende generatie ontdekkers vormen. Wij zijn enthousiast over de activiteiten van Xmotion, die nauw aansluiten bij het doel van het fonds. Daarom kan deze stichting voor het tweede achtereenvolgende jaar rekenen op onze steun.”

Over The North Face® Explore Fund™
Het The North Face® Explore FundTM ondersteunt non-profitorganisaties bij het mogelijk maken van outdooractiviteiten voor kinderen en hun families. Het fonds, dat wordt beheerd door The Outdoor Foundation, legt contacten met nieuwe partners en zorgt voor financiering. Zo draagt het fonds bij aan de missie om komende generaties te inspireren om eropuit te trekken en de rijkdom van de natuur te ontdekken.

Over The North Face®
The North Face®, een divisie van VF Outdoor, Inc., is in 1968 opgericht. Het hoofdkantoor is gevestigd in San Leandro, Californië (VS). Het bedrijf biedt technisch zeer geavanceerde producten voor bergbeklimmers, wintersporters, duursportatleten en avonturiers. De producten van het bedrijf zijn te koop bij speciaalzaken voor berg- en wintersporters, en hardlopers, en bij sport- en outdoorspeciaalzaken. Meer informatie is beschikbaar op: www.thenorthface.com.

Over Xmotion
Xmotion is een “not for profit” Stichting, met door de belastingdienst toegekende ANBI status ( algemeen nut beogende instelling). Dat maakt dat eventuele donaties niet belast worden en dat donateurs  een belastingaftrek kunnen realiseren. Om meer te weten te komen over Xmotion en het huttentrektocht programma bezoek dan de website, www.xmotion.nl.

Basisopleiding Mountain Leader 1 in Frankrijk

Het lijkt alweer zo lang geleden…Afgelopen zomer ben ik veel aan het klimmen geweest in de Alpen, vandaar wat weinig updates hier. Mocht je mij wat meer ‘realtime’ willen volgen kijk dan ook eens op Twitter of Facebook.

Deze zomer stond voor wat de International Mountain Leader (IML) opleiding betreft in het teken van de Basisopleiding Mountain Leader 1 en 2 wat inhoud de zomermodules. Er was veel aandacht voor persoonlijke ontwikkeling op het gebied van navigeren, tochtvoorbereiding, gaan in terrein (basisterrein, gletcher/sneeuw, gelande, etc.), touwtechnieken, enz.

Vooraf aan de opleiding ben ik door The North Face (TNF) benaderd of ik interesse heb om tijdens de opleiding hun producten te testen. Uiteraard had ik daar wel interesse in en dus zal ik gedurende mijn opleiding enkel TNF kleding dragen en ook regelmatig over mijn ervaringen er mee schrijven. Welke TNF producten ik mee neem tijdens de opleiding kun je hier lezen.

 

Basisopleiding Mountain Leader 1 (Ecrins)

Laatste avondmaal bij Chalet AlpeLune

Tijdens deel 1 van de opleiding zijn we te gast in Chalet AlpeLune alwaar het heerlijk vertoeven was; elke dag een heerlijk ontbijt en een verse 3 gangen maaltijd klaargemaakt door Vincent.
Op de laatste dag stond er zelfs een compleet gedekte tafel voor raclette voor ons klaar. Ook konden we elke avond heerlijk douchen en genieten van de luxe woonkamer. Hoe heerlijk is het om zo de week door te brengen!

Mocht je zelfs eens die kant op willen dan is Chalet AlpeLune zeker een aanrader. Je zou het bijna jammer vinden dat we ook nog een nacht op bivak geweest zijn (hierover later meer) 😉

 

 

 

De week begon voor mijn gevoel niet goed; we kregen veel theorie te verwerken en teveel dingen die gedaan moesten worden. Doordat ik vlak voor de start een project in de IT (ja ik werk soms ook nog 😉 af moest ronden had ik niet het gevoel goed voorbereid te zijn en ging ik met redelijk was stress van start. Dit resulteerde erin dat ik er helaas niet het maximale uit de week heb kunnen halen naar mijn gevoel.
Desalniettemin een hoop geleerd; elke dag moesten we de tocht van de volgende dag voorbereiden waarbij 1 iemand dagverantwoordelijke was en de anderen bij tourbeurt verantwoordelijk voor de weersvoorspelling, de route, risicoanalyse en materiaal. Zo gebeurde het regelmatig dat we met z’n allen gebogen over de kaart zaten om een route uit te stippelen die later toch niet bleek te kunnen vanwege bijvoorbeeld lawinegevaar (het was de eerste week van mei).

Door de hulp, tips en aanwijzingen van onze opleider Jack hebben we deze week een hoop gedaan en geleerd. De theorielessen ’s avonds waren wellicht iets teveel van het goede maar doordat we maar zo weinig opleidingsdagen hebben kan het ook niet anders dan dat het programma erg vol zit.

Onderdeel van de opleiding tot IML is de kennis van flora en fauna (zeker niet 1 van mijn sterkste punten…) en dus hebben we 1 avond door mogen brengen met een locale parkranger die erg mooie foto’s maakt en de omgeving op zijn duimpje kent; hij is elke dag in het gebied te vinden. Gaaf om te zien hoe deze man met veel passie over zijn omgeving vertelde. Ook was het goed om te horen hoe hij de samenwerking ziet met ons als IML’ers. 2 professies die in 1 gebied actief zijn met verschillende doelstellingen…

Goed kunnen navigeren is essentieel en dus wordt er veel aandacht aan besteed. Navigeren en precies op de kaart aan kunnen wijzen waar je bent kwam eigenlijk continue terug. Soms was dit makkelijker dan andere keren; sterk afhankelijk van het terrein waar je je in begeeft. Leuk om te zien hoe je je kunt vergissen bij het voorbereiden; je verwacht aan de hand van de kaart een bepaald soort terrein en als dat er dan niet is of er heel anders uitziet vraagt dit veel van je aanpassings en voorstellingsvermogen.

Hier zijn we aan het micronavigeren; je kiest op de kaart een punt en probeert daar vervolgens precies op uit te komen. Een erg leuke oefening om de kaart en het gebruik van kompas goed te leren kennen. Hoe langer je er mee bezig bent des te meer ga je herkennen op de kaart of in het terrein.

Met Frank samen heb ik hetzelfde geprobeerd met een GPS; meet op de kaart coordinaten uit, voer ze in op de GPS en probeer er maar te komen. Het was leuk om te zien hoe GPS en kompas van elkaar afwijken en waarom. Was een erg leuke en leerzame middag.

Van dinsdag op woensdag hebben we een meerdaagse tocht gemaakt; de tent en kampeerspullen moesten dus mee zodat we onderweg een bivak konden maken. Na een mooie tocht (helaas deels door de regen) vonden we op de rand van de sneeuwgrens een mooie open plek midden in het bos waar we alle tenten redelijk recht op konden zetten. Heerlijk om zo in de open natuurlijk te overnachten. Het enige jammere was dat mijn tent lek bleek en het uiteraard ’s nachts regende….ach nachtje wat minder goed slapen dan maar 😉

Tijdens het opzetten van de tenten en het eten kwam het Alpine Project Wind Jacket en het Snake Eyes Full Zip Fleece Jacket van TNF erg goed van pas; zodra de zon weg was werd het erg snel koud! Door het dragen van de Fleece van Polartec en daaroverheen het Alpine Jack bleef ik zonder al te veel te bewegen toch heerlijk warm! Er is niets zo vervelend als koud je slaapzak in omdat je dan niet meer warm wordt.

De volgende dag hebben we een tocht door besneeuwd gebied gelopen waarbij we goed de lawinerisico’s in de gaten moesten houden. Na een aantal uur lopen moesten kwamen we bij een passage bestaande uit lawinegevaarlijke hellingen en besloten we na grondige analyse om te keren.
Het incasseren van dit soort tegenslagen is ook onderdeel van de opleiding; je moet weten en in kunnen schatten wanneer je terug moet gaan.
Na enig overleg en het bekijken van de mogelijkheden hebben we besloten terug te gaan naar het Chalet alwaar een heerlijke maaltijd stond te wachten; raclette! Echt Frans en heerlijk genieten van kaas en wijn…wat is dat heerlijk na een bivak met opwarm-maaltijden.

De voor mij laatste dag bestond uit het leiden van een Via ferrata. Via ferrata betekend letterlijk “ijzeren weg” oftewel een door middel van staalkabels gezekerd pad. Ik vind dit erg leuk om te doen en zeker omdat het weer lekker was en de route erg leuk bleek te zijn. Vooraf heb ik samen met Frank enige instructie gegeven over de werking van de spullen die je nodig hebt en iets verteld over breeksterktes etc.

Deze week opleiding duurde eigenlijk nog 1 dag langer, maar omdat ik op zaterdag andere afspraken in Nederland had was dit voor mij de Basisopleiding Mountain Leader 1.

Gesponsord door The North Face…

Zoals al eerder geschreven in deze post word ik tijdens de opleiding tot International Mountain Leader (IML) gesponsord door The North Face.
Uiteraard ben ik hier heel erg blij mee! De spullen die ik gekregen heb sluiten goed aan bij wat een IML doet, het terrein waarin hij/zij zich begeeft en ook de omstandigheden.
In deze post wil ik graag mijn eerste ervaringen met jullie delen.

Alpine Project Jacket
Het Alpine Project Jacket is de zogenaamde hard shell welke je als buitenlaag draagt. Vooral als het gaat waaien of regenen (het jack is wind en water dicht) is deze beschermlaag ideaal.
Het jack is gemaakt van Gore-Tex® Active Shell waardoor deze lichter is als vergelijkbare jacks (volgens TNF zelfs tot 30% lichter).
Tijdens de tochten die we maken tijdens de IML opleiding heb ik dit jack standaard bij me.

Eidolon soft shell broek
In bijpassende gele kleur is de Eidolon soft shell broek de ideale broek om tijdens de herfst/zomer/najaar te dragen. De broek is gemaakt van Apex Aerobic wat vergelijkbare eigenschappen heeft als de GORE-TEX® Soft Shell materialen.
De broek is ademend, stretcht en lichtgewicht. Als je niet per se bruine benen wilt krijgen heb je voor normale tot zware tochten eigenlijk niet meer nodig aan broeken.
Het enige nadeel is dat het lastig is om de broek geel te houden als je buiten bezig bent 🙂


In het geel dus 😉

Short Sleeve Lugo T-Shirt
De onderlaag is, wanneer het erg koud is thermo ondergoed, of in dit geval een Short Sleeve Lugo T-Shirt. Door het ademende materiaal voert het zweet goed af. Het materiaal zelf neemt ook geen vocht op waardoor het shirt ook na meerdere dagen achter elkaar dragen niet gaat stinken!

Snake Eyes Full Zip Fleece Jacket
Het Snake Eyes Full Zip Fleece Jacket is de ideale isolatielaag om zo over een thermo shirt of onder de hard shell te dragen bij koud weer.
Ook ’s avonds in de hut is dit, van Polartec® Power Dry® gemaakte, jack heerlijk om bij je te hebben.
Tijdens het IML bivak afgelopen week droeg ik dit Jack in mn slaapzak om zo extra goed warm te blijven.

Alpine Project Pullover Wind Jacket
Voorheen hield ik nooit zo van anorak’s omdat je deze over je hoofd uit moet trekken, echter, als je daar eenmaal aan gewend bent is het echt een heerlijk jack. Naast Dons en Primaloft is dit een super lichtgewicht jack dat je ook echt warm houdt. Door het lichte gewicht zit dit jack nu standaard in mijn rugzak voor als het net even wat kouder is of je flink gezweet hebt en niet teveel wilt afkoelen tijdens een pauze.
Tijdens het bivak diende het jack ook als kussen…aanrader! 😉

The North Face Summit Series

Verto 32 Liter rugzak
Om alles mee te nemen op de dagtochten gebruik ik een Verto 32 Liter rugzak. Het voordeel van deze rugzak is dat er geen draag frame in zit waardoor hij maar 644 gram weegt. Tot 10kg (meer heb je voor dagtochten eigenlijk niet nodig) is deze rugzak dus ideaal. Bij het inpakken wel even goed opletten dat er niets puntigs in je rug prikt, maar dat wordt deels opgevangen door de drinkzak die je in het rugpand kwijt kunt.
Wanneer je meer dan 10kg mee moet nemen is een rugzak met frame aan te raden. Doordat de rugzak op te vouwen is kun je hem ook makkelijk meenemen in een grote rugzak zodat je bij een dagtocht vanuit een hut niet de grote rugzak mee hoeft te nemen.

Verto S4K GTX bergschoenen
Om goed te kunnen verplaatsen zijn goede bergschoenen nodig. De Verto S4K GTX bergschoenen zijn hier ideaal voor; ze lopen als pantoffels (zitten dus erg lekker) maar geven bijvoorbeeld je enkels wel de steun die ze nodig hebben. Door het “Cradle™ heel stability technology” systeem zitten je hielen stevig ingeklemd in de schoen waardoor je maximale steun hebt. Uiteraard is er Gore-Tex® in de schoen verwerkt waardoor hij ook nog ademt.
Voorheen liep ik op schoenen die een iets bredere leest hebben waardoor ik wel even moest wennen aan het ‘krappe’ gevoel. De schoenen zaten echter perfect. Ook voor het lopen op meer vlakke ondergrond is de schoen goed geschikt; de bovenkant is enigszins flexibel waardoor je zeker niet het idee hebt op een D-schoen te lopen.

Alles samen is het een prima set om onder alle omstandigheden en in elk soort terrein uit de voeten te kunnen. Ik zal deze kleren en spullen met nog veel plezier gebruiken!
Mocht je vragen hebben over een bepaald artikel wat ik hier genoemd heb neem dan zeker even contact op via het reactieformulier of de comments.

Uitzicht over de bergen tijdens de uitleg
Hier sta ik helemaal links op de foto.

Voorbereiden voor het eerst weekend IML opleiding

Aankomend weekend gaat de Nederlandse opleiding tot International Mountain Leader dan eindelijk echt van start.
Afgelopen oktober heb ik met succes het intake weekend doorlopen. Nu, bijna een half jaar later starten we met 6 mannen deze opleiding, die voor het eerst in Nederland gegeven wordt.
Aankomend weekend zal de voornamelijk theoretische basis worden gelegd om deze, direct en later, in de praktijk te kunnen toepassen.
Onderwerpen die aan bod komen zijn onder andere; groepsmanagement, lesgeven, toermanagement, risico- en ongevalmanagement, anatomie en fysiologie en uiteraard oriënteren en navigeren.
De locatie waar dit plaats gaat vinden is de Tukhut in de Belgische Ardennen.

Afgelopen maand ben ik door The North Face benaderd met de vraag of ik, tijdens de opleiding, kleding wil testen. Uiteraard heb ik daar positief op gereageerd en dus zal ik tijdens de opleiding in de felle kleurtjes van TNF te zien zijn.
Wat ik zoal zal dragen is het super lichte Alpine Project Jacket, de Eidolon soft shell broek, het Snake Eyes Full Zip fleece jack en de Verto S4K GTX bergschoenen.
Om ook wat spulletjes mee te kunnen nemen heb ik een Verto 32 liter rugzak bij me.
Op deze pagina vind je meer informatie over de Alpine Project Kit die ik zal dragen.

Dit filmpje geeft je een idee van het jack:

Tijdens de opleiding zal ik regelmatig mijn ervaringen met deze en wellicht ook nog andere TNF spullen posten.

Nu snel nog even verder met lezen…we hebben al redelijk wat huiswerk opgekregen…

The North Face Explore Fund steunt Xmotion

Vandaag is bekend gemaakt dat het Explore Fund van The North Face Stichting Xmotion steunt.
Als vrijwilliger bij Xmotion, en tester voor The North Face (later meer daar over), ben ik hier natuurlijk erg blij mee!
Dit is het persbericht zoals dat vandaag verstuurd is naar diverse media:

The North Face Explore Fund steunt Xmotion in hun strijd om buitenactiviteiten onder Nederlandse jongeren met een beperking te stimuleren. 

Amsterdam, Nederland – 2 april 2012 –

The North Face® Explore Fund™ is een jaarlijks, pan-Europees dat financiële steun wil verlenen aan non-profit organisaties in de gemeenschap die jongeren aansporen om buitenactiviteiten te doen. Maar het initiatief wil vooral de volgende generatie ontdekkers inspireren en jonge mensen in contact brengen met de natuur. Outdoor zit in het DNA van The North Face®  en hun motto “Helping kids discover nature’s playground” spreekt dan ook voor zich.

Dit jaar reikt The North Face 2.500 euro uit aan Xmotion, een stichting die zich inzet voor jongeren met ADHD en/of autisme met normale verstandelijke vermogens. Dit doen zij door o.a. reizen te organiseren om ervoor  te zorgen dat deze jongeren meer de natuur intrekken.

Hans Oldenhof van Xmotion: “Ik ben heel blij dat een grote organisatie als The North Face inziet hoe belangrijk het is om deze jongeren de natuur in te sturen. Door jongeren mee de bergen in te nemen en hen te leren klimmen, leren ze een stukje verantwoordelijkheidsgevoel en komen ze vaak als een leuker mens terug. Ook de familieleden ervaren dat de Xmotion-reizen een positieve werking hebben op de houding van hun kind. En dat is tenslotte waar we het allemaal voor doen!”

Xmotion is opgericht in 2006 om jongeren met een vorm van ADHD en/of autisme te ondersteunen in hun sociale ontwikkeling, maar ook om ouders en familieleden een stukje te ontlasten. Sinds het ontstaan van Xmotion, heeft het programma meerdere jongeren de schoonheid en plezier van de natuur laten zien. Tijdens de speciale ‘huttentocht’ in Oostenrijk hebben activiteiten zoals gletsjers en bergen beklimmen, het verantwoordelijk zijn voor je eigen bagage en de vriendschappen die worden gesloten een zeer positief effect op de jongeren.

Mede door de donatie van 2.500 euro die The North Face heeft geschonken aan Xmotion wordt het mogelijk om in plaats van één huttentocht, aankomende zomer nog een tweede huttentocht te organiseren. Deze zal plaatsvinden van 10 t/m 19 Augustus. Een groep van maximaal 12 jongeren zal onder ervaren begeleiding naar Oostenrijk vertrekken. Daar aangekomen wordt er een huttentrektocht georganiseerd, wordt er geklommen (soms met touwen en klimgordels een berg beklimmen) en ten slotte is er ook nog sprake van een heuse ‘klettersteig’ (het beklimmen van een van staalkabels voorziene rotswand). Al met al een ervaring om nooit meer te vergeten!

Over Xmotion
Xmotion is een “not for profit” Stichting, met door de belastingdienst toegekende ANBI status ( algemeen nut beogende instelling). Dat maakt dat eventuele donaties niet belast worden en dat donateurs  een belastingaftrek kunnen realiseren. Om meer te weten te komen over Xmotion en het huttentrektocht programma bezoek dan de website, www.xmotion.nl.

Contact: Hans Oldenhof
Xmotion
018 26 01 853
info@xmotion.nl

Voor meer informatie over The North Face, bekijk dan onderstaande websites:
www.explorefund.eu
www.thenorthfacejournal.com/category/explore-fund/

Over PlanetExplore
PlanetExplore is een online gemeenschap opgericht door The North Face en gesponsord door organisaties die een passie voor natuur en outdoor sporten delen. PlanetExplore zorgt voor een toegang tot buitenactiviteiten, opgericht om mensen van alle leeftijden te inspireren vaker naar buiten te gaan en te genieten van al het moois dat de natuur ons te bieden heeft.

Intake eerste Nederlandse Mountain Leader opleiding

Komend jaar wordt voor het eerst in Nederland de opleiding tot International Mountain Leader (afgekort IML) gegeven. Samen met 8 anderen was ik afgelopen weekend een van de eerste die aan de intake voor deze nieuwe opleiding deel mochten nemen. Het was een weekend waarin bewezen moest worden dat je klaar bent om te starten met deze driejarige opleiding waarin een hoop theorie maar vooral ook praktische kennis en vaardigheden aangeleerd worden.

Intake IML 2011-3

 

In Nederland is de status en opleiding van IML nog redelijk onbekend; veel mensen kennen wel de berggids die mensen meeneemt hoog de bergen in. De opleiding van een berggids en IML overlappen op een aantal vlakken waaronder lawinekunde, meteorologie en geologie. Echter, waar het accent bij de berggidsenopleiding sterk ligt op het met klanten kunnen beklimmen van heel moeilijke bergen of routes, ligt dit bij de IML opleiding veel meer op educatie, omgeving, flora, fauna en didactiek. Een berggids huur je in voor moeilijke beklimmingen, een IML als je onderweg ook wat wil leren over de omgeving waar je je op dat moment in bevindt.

Een ander groot verschil met de opleiding tot IML is dat een berggids wordt ook opgeleid tot skigids. IML’s gaan er in de winter ook op uit maar dan op sneeuwschoenen. Vroeger wilde ik altijd berggids worden, maar omdat skiën niet mijn sterkste punt is heb ik deze droom op een bepaald moment min of meer opgegeven. Deze opleiding kwam dus als geroepen voor mij en vol enthousiasme heb ik mij dus aangemeld.

Afgelopen weekend was het tijd voor de eerste stap om de opleiding te gaan volgen; de intake. Deze intake vond plaats in de Vogezen in Frankrijk. De Vogezen is een gebergte in Centraal-Westelijk Europa en is tegelijk ontstaan met het Zwarte Woud in Duitsland. Voor de tests die wij als kandidaten af moesten leggen gelden hier de ideale omstandigheden; heuvelachtig terrein met een hoogteverschil van 700 meter tussen het dal en de hoogste top en veel verschillende soorten terrein.

De intake zou beginnen op vrijdagavond en duren tot zondagmiddag. Enigszins gespannen wat er precies van mij verwacht zou worden vertrok ik samen met een andere deelnemer op woensdag richting Frankrijk.

De donderdag en vrijdag hebben we gebruikt om het terrein alvast wat te verkennen, enigszins in te lopen en onze touw- en zekertechnieken nog een keer door te nemen. We wisten ongeveer wat ons te wachten zou staan: een speedtest waarbij je zo snel mogelijk een bepaald parcours moet afleggen, een navigatieproef, en technische handelingen, eventueel met touw (het kunnen zekeren van anderen).

Op vrijdagavond begon het officiele programma met een welkomstwoord en het voorstellen van iedereen. Om het voorstellen wat makkelijker te maken werd ons gevraagd om een familiewapen te ontwikkelen waar de volgende zaken in terugkwamen: lijfspreuk, verleden, heden, toekomst en omstandigheden/omgeving. Dit leverde erg mooie tekeningen en creaties op waarbij je al snel een goede indruk kreeg van de medecursisten alsook de opleiders die zelf ook meededen met dit spel.

De zaterdag zou voornamelijk in het teken staan van de individueel af te leggen speedtest, een mars van ongeveer 11 kilometer lengte 1850 hoogtemeters stijgen en dalen. De eerste opdracht was het uitrekenen in hoeveel tijd je deze af tocht af zou leggen met een groep normale lopers. Door gebruik te maken van Naismith’s Rule kwam ik uit op 6:30 uur. Vervolgens moesten wij inschatten hoe lang we dachten er zelf over te doen waarbij ik dacht dit in 4:30 uur te kunnen lopen.

Nadat de route en berekeningen gecontroleerd waren door de opleiders werden we met 5 minuten tussenpozen op weg gestuurd. De opdracht was niet alleen om het parcours binnen je tijd af te leggen maar ook onderweg na te denken over wat je in dit gebied zoal met groepen kan doen.

Overigens was er door de opleiders verteld dat het geen wedstrijd was. Vertel dat maar eens aan een groep mannen die niet voor elkaar onder willen doen… Ik denk dat menig toerist die lekker aan het wandelen was zich afgevraagd heeft waarom al die mannen zo hard liepen en soms zelfs aan het rennen waren met toch wel redelijk grote rugzakken.

De hele route heb ik uiteindelijk in 4:03 uur uitgelopen wat ik zelf een goed resultaat vond voor dat moment. Later kreeg ik te horen dat de opleiders verwacht hadden dat wij de tocht in 3:30 uur uit zouden lopen. Oftewel, meer trainen en meer conditie opbouwen.

Na de tocht was het tijd voor touwtechnieken en de uitrustingscheck waarbij je moest motiveren waarom je welke items je bij je had. De enige vraag die ik hierbij kreeg was waarom ik geen muts bij me had. Ik draag namelijk zelf nooit een muts. Echter wanneer iemand onderkoeld dreigt te raken is deze erg handig en ik kreeg te horen deze volgende keer wel mee te nemen.

De touwtechnieken waren gesneden koek voor mij. Hierbij werd vooral gelet op hoe je met je materiaal om gaat en of je snel en veilig een standplaats kon bouwen. Omdat ik veel klim en dus vaak met touwen in de weer ben was dit geen probleem.

Bij de inschrijving voor de opleiding moest ook een tochtenlijst overlegd worden waaruit blijkt wat je zoal gedaan hebt en wat je ervaring in de bergen is. Na afronding van de touwtechnieken werd deze tochtenlijst doorgenomen en werd je gevraagd om op originele wijze bewijslast te overleggen. Ik heb dat gedaan in de vorm van een filmpje.

Dit gesprek duurde ongeveer 15 minuten waarna we gezamelijk zijn teruggelopen naar de hut waar we verbleven. Uit het gesprek kwam dat ik naar de mening van de opleiders voldoende ervaring heb in de zomer maar dat ik meer ervaring zou moeten opdoen in de winter door bijvoorbeeld meer te gaan sneeuwschoenwandelen en een cursus over lawines zou moeten gaan volgen.

Doordat ik tijdens het teruglopen naar de hut zo in gesprek was met een mede cursist zijn we een klein stukje verkeerd gelopen…Helaas voor ons liepen de opleiders met ons mee. Je maakt je dan toch een beetje zorgen of je daar niet op afgerekend wordt.

De zaterdagavond werd gebruikt om uit te leggen hoe de Nederlandse organisatie alsook de werldwijde overkoepelende organisatie in elkaar zitten en wat de verhoudingen tussen deze twee zijn. Ook werd uitgelegd hoe de driejarige opleiding eruit zou gaan zien. Dit riep een aantal vragen op en een aantal van ons realiseerden zich toen pas goed wat de opleiding in zou houden, waaronder ook de tijd die deze zou gaan kosten. Je gaat een periode van 3 jaar in waarbij veel van je vrije tijd en vakantiedagen in het teken gaan staan van de opleiding.

Op zondag moesten wij laten zien wat onze vaardigheden in het terrein en met groepen zijn. We moesten om de beurt de leiding over de groep nemen, waarbij er onderweg iets over het terrein verteld moest worden. Daarnast gaf iedereen een korte presentatie over wat je met je groep zou kunnen doen.
Ook werd er een aantal maal gevraagd of je op de kaart aan kon wijzen waar we ons op dat moment bevonden.

Na deze gezamelijke wandeling waarbij we door de presentaties ook weer een hoop over elkaar en het terrein geleerd hebben was het tijd voor de eerste terugkoppeling en een go-no-go gesprek. Toch enigszins zenuwachtig werden we één voor één bij de opleiders geroepen en kregen we in vijf minuten te horen of we toegelaten waren en wat opgevallen was tijdens de afgelopen twee dagen. Er werd eerst gevraagd wat je zelf opgevallen was en hoe je het zelf vond gaan. Ik heb verteld dat ik mijn presentatie beter had kunnen doen en dat ik mijzelf conditioneel zeker niet bij de beste van de groep vond horen. Dit beaamden de opleiders maar voegden daar aan toe dat ze mijn goede zelfkennis als erg positief ervaren hadden alsook dat ze mijn enthousiasme, in het algemeen maar ook over de opleiding, erg leuk vonden. De conclusie was dat ik dus toegelaten ben.

Na nog een drankje en afscheid nemen van iedereen was het tijd om terug te rijden naar Nederland. In de auto werd er nog druk nagepraat over het weekend waarbij enthousiasme overheerste maar mensen zich toch ook afvroegen hoe je zo’n redelijk tijdrovende opleiding in je normale leven in kunt passen.

Zelf ben ik er positief over en heb ik erg veel zin om in april 2012 met de opleiding te gaan starten. De komende winter staat in het teken van ervaring opdoen onder winterse omstandigheden en meer conditietraining.

Melchior Aelmans

De originele post op de website van Discovery Channel.

Opgeven is een optie!

Bijna iedereen kent de spreuk “opgeven is geen optie!” van de Alpe d’HuZes wel waarmee bedoeld wordt dat opgeven geen optie is voor de deelnemers en voor de kankerpatiënten waarvoor gefietst wordt. Iedere keer dat ik “opgeven is geen optie” hoor moet ik denken aan het feit dat in de bergen opgeven juist wel vaak de juiste optie is.

Get to the chopper_


Elk jaar worden er door de reddingsdienst veel bergbeklimmers van de Mont Blanc in Zwitserland gehaald die niet op tijd opgegeven hebben. 80% van alle reddingen zijn mensen die uitputtingsverschijnselen hebben. Van de overige 20% is een groot gedeelte slecht voorbereid en heeft bijvoorbeeld niet het juiste materiaal bij zich of niet voldoende conditie. Slechts een heel klein gedeelte heeft hulp nodig vanwege een ongeval.

Kijkende naar de statistieken is te zien dat steeds meer mensen gered moeten worden en dat het grootste gedeelte daarvan wandelaars zijn. Dat laatste is te verklaren doordat wandelaars vaak slechter voorbereid zijn en minder vaak zaken als goede regenkleding en spullen voor een noodonderkomen bij zich hebben. Ook hebben wandelaars vaak geen technische klimmaterialen bij zich waardoor ze als ze in moeilijk gebied komen zichzelf niet meer kunnen helpen.

De redenen waarom het aantal reddingen toeneemt zijn divers; tochten worden onderschat of te makkelijk ingeschat, doordat het tegenwoordig  “maar een klettersteig is”. Doordat er overal GSM bereik is nemen mensen meer risico’s omdat “je toch altijd de reddingsdienst kunt bellen”.

Persoonlijk vind ik het een slechte ontwikkeling dat mensen meer risico’s gaan nemen “omdat er toch wel iemand kan komen om mij te redden.” ; mijns inziens zou je er altijd vanuit moeten gaan dat niemand je kan komen redden en je jezelf en je eigen kunnen dus niet moet gaan overschatten.
De reddingsdiensten zijn er niet om als een soort van taxi te fungeren!

Afgelopen zomer heb ik een aantal mensen verteld dat opgeven een optie was: In de buurt van Klein Matterhorn werd mij door een groepje Italianen zonder kaart, stijgijzers, pickel en touw, de weg gevraagd naar de volgende hut. We stonden op dat moment op een gletsjer waar je altijd rekening moet houden met het gevaar van spleten die door sneeuw niet zichtbaar zijn. Als je zonder dat je aan touw zit in zo’n spleet valt ben je verloren. Onbegrijpelijk dus wat zulke slecht voorbereide mensen daar doen. Ik heb ze toen ook, gezien de slechte voorbereiding, voorgesteld dat opgeven een optie is. Gelukkig zagen ze dat zelf ook in.

Twee weken geleden wilde ik, voor de tweede keer deze zomer, in een weekend de Grossglockner in Oostenrijk beklimmen. Echter toen we zaterdag in de loop van de middag in de hut arriveerden werden we direct gewaarschuwd voor een zogenaamde wettersturz waarbij het weer opeens omslaat. Op dat moment hadden we de keuze om door te gaan naar de volgende hut of om te keren. Gezien de waarschuwingen werd opgeven een reële optie en hebben we dat ook gedaan.

Achteraf gezien bleek dat een hele verstandige beslissing; van zaterdag op zondagnacht is er 40 centimeter sneeuw gevallen en hadden we dus niets meer kunnen doen. Daar komt bij dat het terrein ook gevaarlijk wordt met zoveel verse sneeuw.

Ook is opgeven in andere gevallen vaak wel een reele optie, maar niet één die mensen snel kiezen omdat ze bang zijn voor faler aangezien te worden. Had de kredietcrisis voorkomen kunnen worden als beurshandelaren en bankiers eerder gezegd hadden dat hetgeen ze mee bezig waren niet meer vol te houden was en ze dus op hadden moeten geven? Had Ronald Naar nog geleefd als hij het expeditieklimmen, na het ontdekken van een longembolie, opgegeven had of eerder had besloten om te keren tijdens zijn laatste expeditie naar de Cho Oyu?

Ik denk dat beide vragen met ja te beantwoorden zijn en dat opgeven in sommige gevallen dus zeker wel een optie geweest was!

Melchior Aelmans

De originele post op de website van Discovery Channel.

Komt die berg er?

Oftewel is het mogelijk om in Nederland een kunstmatige berg van zo’n 2 kilometer hoog te bouwen? Dit is de vraag die Thijs Zonneveld ook bezig gehouden moet hebben voordat hij deze column schreef. Een veelgehoord excuus om er maar niet meer over na te denken of het erover te hebben is dat Nederland nu eenmaal geen bergen heeft en zoiets hier dus ook niet hoort. In zijn column schrijft Thijs hierover: “Ik weet ook wel dat zo’n nepberg heel kunstmatig klinkt, maar wel beschouwd is heel Nederland kunstmatig, alles hangt hier aan elkaar van ingepolderde stukken land.”. Hierin kun je hem geen ongelijk geven. Ik meen dat ongeveer 25% van Nederland onder NAP ligt en dus kunstmatig droog gehouden wordt.

BergInZee-640x240

Afbeelding met dank aan Die Berg Komt Er


Het idee van een kunstmatige berg spreekt mij als “laagland-bergbeklimmer” in eerste instantie zeker wel aan; ik zou het heerlijk vinden om elk weekend in de bergen te kunnen zijn in plaats van op een kunstmatige klimmuur situaties proberen na te bootsen om zo te trainen. De nadelen van een klimmuur ten opzichte van een echte berg zijn ook legio; je hebt geen ‘last’ van de hoogte (zie ook dit artikel over hoogteziekte op Wikipedia), het weer is altijd goed en de reistijd is kort.

Nu zou je zeggen: “Maar dat zijn toch juist voordelen van een klimmuur?” Ja en nee, jij als Nederlander bent de hoogte in bijvoorbeeld de Alpen niet gewend. Daar komt bij dat we vaak maar één of twee weken vakantie hebben, waardoor we, na een rit van 12 uur vanuit Nederland, direct omhoog ‘moeten’. Ook willen we vaak toch nog klimmen, ondanks slecht weer, want we hebben maar zo weinig tijd. Om jezelf zo goed mogelijk voor te bereiden hierop zou je die hoogte eigenlijk ook hier al moeten hebben. Evenals slecht weer op hoogte, wat vaak, juist door de hoogte, nog wat slechter is dan hier in Nederland. Puur vanuit een trainingsperspectief heb je dus eigenlijk als bergbeklimmer, op wat techniektraining na, weinig aan een klimmuur. Vanuit dit perspectief bekeken zou ik dus zeggen “Ja, die berg moet er komen!”.

Echter, wanneer je bijvoorbeeld de bergbeleving wat breder trekt dan puur het klimmen en skiën vraag ik mij af of zo’n kunstmatige berg niet gewoon weer een klimmuur of skibaan wordt, maar dan wat grotere. De eerste dag(en) na aankomst in een berggebied is het heerlijk om over een groene alm weide naar de berghut te lopen, waar de koeien grazen en je flora en fauna tegenkomt die je niet in Nederland ziet.

Ook het leven in de hutten in bijvoorbeeld Oostenrijk kun je niet nabootsen. Mocht er op de “nepberg” een “nepberghut” komen dan zal die zeker alle smaken frisdrank schenken en een menukaart hebben die vergelijkbaar is met een goed restaurant. In een berghut in Oostenrijk mag je al blij zijn als er überhaupt frisdrank is en je kunt kiezen uit drie eenvoudige maaltijden. Voor mij is deze eenvoud een wezenlijk onderdeel van het bergbeklimmen. Juist hierdoor vind je ook rust in de bergen.

Nu snap ik ook wel dat je op de berg in Nederland geen week vakantie gaat houden en dat het meer bedoeld is voor bijvoorbeeld trainingen. Waar ik echter bang voor ben is dat het één groot commercieel en toeristisch circus wordt; de keren dat ik ben gaan skiën in een populair skigebied heb ik mij rot geërgerd aan mensen die staan te dringen voor het liftje. Ik denk dan: “Geniet van de omgeving, je hebt vakantie”, maar dat is helaas niet de instelling van veel toeristen. Ook op populaire bergen zoals de Mont Blanc is dit helaas zo. Mensen komen puur voor die ene top met de bekende naam, maar de rest van de omgeving zien ze niet.

Nog los van bovenstaande voors en tegens vraag ik mij af of het bouwtechnisch en financieel reëel en haalbaar is om zo’n project neer te zetten. Gelukkig heb ik van het bouwtechnische gedeelte geen verstand dus zet het maar neer wat mij betreft, maar dan beland je al gelijk in de discussie waar die berg dan moet. Ik hoor ideeën die variëren van de Noordoostpolder tot in zee.

Stel je nu eens voor dat je net vorig jaar je droomhuis met uitzicht over de polder of de zee gekocht hebt en één van de grote bouwers van Nederland begint met het storten van een berg zand van 15 bij 15 kilometer breed en 2 kilometer hoog in je achtertuin…ik zou er denk ik niet blij mee zijn als ik dat huis voor het uitzicht gekocht had.

Daar komt bij dat wanneer je die berg in je achtertuin wel ziet zitten dat je achteraf misschien wel aan de loefzijde, welke ook wel de regenkant genoemd wordt, zit. Zodra wolken opstijgen, wat ze doen wanneer de wind ze tegen de berg aan blaast, worden ze kouder en kunnen ze minder water vasthouden. Hierdoor gaat het dus regenen. Grote kans dat je dus vaak in de regen zit.

Al met al blijf ik het een leuk idee vinden om over te filosoferen en ben ik er nog niet uit wat ik er nu precies van moet vinden…wordt vervolgd.

Melchior Aelmans

De originele post op de website van Discovery Channel.

Grossglockner Stüdle Ridge

Last week I’ve climbed Grossglockner with my 77 year old dad via the Stüdle Ridge.
Despite the fact that we didn’t go very fast it was a really beautiful climb with great weather.

For both myself and my father it was a very emotional experience as in the early days when I was young he used to lead and now, after not having climbing together for a few years, it was my turn to take the lead. He handed over his great passion and hobby to me. Felt great for us to have done this together and put this crown on his climbing career.

I think the movie speaks for itself; have a look and if you have any questions about the climb feel free to ask!

Also for my father it was a very personal victory; 2 years ago he had to undergo bypass surgery because of Angina Pectoris. Right after the surgery he didn’t thought he could ever do this ever again and now he climbed this really classic alpine route!

As you can imagine I’m very proud!